Wiązki boczne

Wiązki boczne przebiegają w łodydze tym płyciej, im bardziej są oddalone od płaszczyzny środkowej liścia. Biegnąc jednak w dalszym ciągu w dół łodygi wszystkie wiązki zbliżają się stopniowo do obwodu walca osiowego, gdzie łączą się z innymi wiązkami. Przebieg i rozmieszczenie wiązek przewodzących dzięki rozgałęzieniom bocznym. Na podstawie analizy przebiegu wiązek jasne się staje, dlaczego na przekrojach poprzecznych przez dolną część nawet bogato ulistnionej łodygi liczba wiązek jest mniejsza od liczby liści występujących powyżej miejsca przekroju. Obraz przebiegu wiązek jest zależny od długości odcinków, jakie przebiegają w łodydze poszczególne szlaki liściowe (oddzielnie od wiązek łodygowych), od kierunku ich przebiegu oraz od miejsca ich rozwidlania. Read more… »

Pierwotne wiązki przewodzące

U Corrnophyta wiązki przewodzące łodyg różnych gatunków są zbudowane w różnorodny sposób. Chcąc dobrze zrozumieć te różnice należy zapoznać się z ontogenetycznym rozwojem wiązek. Pierwotne wiązki przewodzące tworzą się tuż poniżej wierzchołka wzrostu łodygi. Różnicują się one z bardzo wąskich, wydłużonych, często ostro zakończonych komórek merystemu pierwotnego. Komórki te występują w postaci wieńca pasm podłużnych lub tworzą zwarty płaszcz. Read more… »

Kłącza

Rozwijające się na wiosnę pączki odnawiające potrzebują organicznych substancji odżywczych i to tym więcej, im dłuższa jest droga, jaką mają przebyć do powierzchni ziemi. Substancje te zostały wytworzone w poprzednim okresie wegetacyjnym i zmagazynowane w pędach podziemnych, zanim pędy nadziemne obumarły. Ponieważ możność magazynowania wzrasta wraz z pojemnością, zrozumiałe jest, że składające się prawie wyłącznie z miękiszu spichrzowego pędy podziemne niektórych roślin dwuletnich i wielu bylin są w mniejszym lub większym stopniu zgrubiałe; tworzą one kłącza albo bulwy pochodzenia pędowego lub cebule, które są jeszcze silniej nabrzmiałe. Nierzadko występują u nich również bulwy korzeniowe. W ciągu nowego okresu wegetacyjnego organy spichrzowe oddają substancje zapasowe na budowe nowych pędów; z powodu obfitej zawartości tych substancji stanowią one szczególnie cenne pokarmy roślinne dla licznych zwierząt i człowieka. Read more… »

Nadpączki odnawiające

Nadpączki odnawiające występują na płożących i pokładających się pędach nadziemnych. Podobnie zresztą zachowują się wśród roślin drzewiastych liczne bardzo niskie krzewy i półkrzewy zwłaszcza w wysokich położeniach górskich, nadto krzewy płożące się szeroko rozpowszechnione w obszarach arktycznych i antarktycznych; ich system pędowy rozpostarty jest na powierzchni ziemi. Następnie należy tu wymienić bardzo charakterystyczne dla tych obszarów rośliny poduszkowe (częściowo krzewy, częściowo byliny). Rozkładające się i silnie rozgałęzione ich pędy mniej lub więcej skupione, tworząc niekiedy nadzwyczaj zwarte, płaskie albo półkuliste które przylegają do podłoża; jedynie części szczytowe obficie rozgałęzionych i zwarcie ułożonych pędów są ulistnione; liście, które są drobne i wiecznie zielone, wyștepują tylko na powierzchni poduszki. W bardzo licznych trwałych murawach, w luźniejszych lub silniej zwartych kępach, wytwarzanych przez Gramineae i Cyperaceae, pączki odnawiające rozwijają się blisko powierzchni ziemi. Read more… »

Bulwy pochodzenia pędowego

Bulwy powstają w wyniku pierwotnego albo wtórnego przyrostu na grubość, bądź hypokotylu, jak np. u gduły (Cyclameri), a spośród dwuletnich roślin u odmian okrągłej rzodkiewki i buraka ćwikłowego, bądź też ulistnionego odcinka pędu, jak np. u dwuletniej kalarepy. Również zgrubienie buraka pastewnego, rzodkwi, marchwi, półdługiego buraka ćwikłowego, brukwi oraz selera, a więc wszystkie organy spichrzowe roślin dwuletnich powstają częściowo z nabrzmiałego hypokctylu. Podziemne bulwy pochodzenia pędowego mają, podobnie jak kłącza, jedynie skórzaste i przemijające blade łuskowate liście dolne albo pozostałe po nich blizny. Read more… »

Bulwy korzeniowe

Łuski cebuli osadzone są na silnie skróconej tarczkowatej osi, z której później wyrasta wierzchołek wzrostu nadziemnego pędu. Nowa cebula rozwija się corocznie we wnętrzu obumierającej zeszłorocznej cebuli z pączka umieszczonego w kącie łuski cebulowej. Bulwiasto zgrubiały korzeń główny (występujący tylko u dwuliściennych) ma np. burak cukrowy, roślina dwuletnia z nadziemnymi pączkami odnawiającymi, leżącymi wewnątrz rozety liściowej. Wyrastające z pędów korzenie są całkowicie przekształcone w bulwy. Read more… »

Jednoroczne rośliny zielne

Znaczna większość jednorocznych roślin zielnych rozpoczyna rozwój z początkiem okresu wegetacyjnego; rośliny te mogą w najpewniejszy sposób przetrwać niekorzystną porę roku w postaci suchych nasion, w których także zgromadzone są obficie substancje zapasowe. Kiełkują one latem albo jesienią, zakwitają następną wiosną lub następnym latem, a następnie obumierają, zależnie od długości życia pędów, od położenia na nich pączków odnawiających, co stanowi przypuszczalnie bardzo ważne przystosowanie do przetrwania niekorzystnych pór roku (okresów suszy lub zimna). Procentowy udział każdej z tych form życiowych w zbiorowisku roślinnym zmienia sie zależnie od klimatu siedliska; dlatego formy te mają wartość przy charakterystyce zespołów roślinnych. Pędy nadziemne trwałe. Pączki odnawiające leżą wysoko nad powierzchnią gleby; należą tu wszystkie drzewa, krzewy lian, liczne rośliny zielne o pędach wzniesionych w górę oraz epifity. Read more… »

Zagłębianie rośliny w ziemi

Nasiona kiełkują na powierzchni gleby albo tuż pod jej powierzchnią. Pędy podziemne młodych roślin muszą więc coraz bardziej zagłębiać się w ziemię. Zagłębianie odbywa się częściowo dzięki ruchom wzrostowym plagiotropowych osi pędów, częściowo zaś przez czynność korzeni kurczliwych (korzeni wciągających). U Lilium wszystkie korzenie są w znacznym stopniu kurczliwe; oba najniższe korzenie tak przemieszczają cebule przez skurczenie, że korzenie wyrastające wyżej u jej podstawy wyginają się w łuk. Gdy Cebula osiągnie już właściwą glębokość, zostaje ona przez kurczenie się korzeni co roku wciągana, ale tylko do tego poziomu, ponad który przez wzrost wzniosła się do góry. Read more… »

W ściernicach spoiwo łączące ziarna kwarcu jest miękkie, dlatego ziarna kwarcu łatwo wypadają podczas szlifowania, nawet przy niewielkich naciskach. Ściernice wykonane z piaskowców dość szybko tracą swój kształt. Piaskowce mają niejednorodną strukturę i skład. Te cechy kwalifikują je do pracy z małym wiórem. Nie powodują dużego nagrzewania przedmiotu obrabianego nawet podczas pracy z nadmiernym naciskiem ściernicy. Read more… »

W zależności od procentowej zawartości tlenku glinu rozróżniamy kilka gatunków elektrokorundu: – elektrokorund szlachetny (zawartość około 99% tlenku glinu, kolor złomu – biały); – elektrokorund półszlachetny (zawartość do 97010 A120a, kolor szary do szarobrązowego); – elektrokorund zwykły (zawartość 87+91% tlenku glinu, kolor złomu szary do brunatnego). Elektrokorund zwykły używany jest do szlifowania zgrubnego różnych gatunków stali; do obróbki dokładnej stosuje się elektrokorund biały. Elektrokorund ma wiele bardzo cennych własności (żaroodporność, kwasoodporność i mała aktywność chemiczna), które zadecydowały o jego szerokim zastosowaniu w przemyśle. Węglik krzemu (karborund) pod względem twardości zajmuje trzecie miejsce po diamencie i węgliku boru. Ściernice z węglika krzemu łatwo poznać po ich barwie od zielonej aż do czarnej – charakterystycznym połysku ziarn, podobnym do połysku diamentu. Read more… »